İNSAN OLABİLMEK

 

Zamanın oldukça hızlı geçtiği bir dönemdeyiz. Gündelik işler, eve gelip birkaç saat dinlenme, uyku derken günler geçiyor. Arada bir, hafta sonu gezebilirsek kafamızı dağıttık diyoruz. Tabii bizim hayatımız böyle standart geçerken bazılarınınki daha farklı geçebiliyor. Yeni iş kuran, evlenen, çocuğu doğan… Güzel haberle hayatı değişen ve mutlu olan insanlar oluyor. Ancak her değişiklik kişinin hayatını daha güzelleştiriyor diyemeyiz. Kaza geçiren, boşanan, yakınının vefat haberini alan… Bu insanlar yakınımızda olduğunda destek olmak aklımıza gelebiliyor. Bir de acısı çok daha büyük olan, uzakta olanlar var…

Gecenin bir yarısı İbrahim büyük bir sarsıntıyla uyandı. Yan odadaki anne-babasının yanına koşmak için ayağa kalktı. O sırada annesi odasının kapısını açtı. Oğlunu aldığı gibi sarsıntının içinde apartmanın merdivenlerinde koşturmaya başladı. İnsanlar çığlık çığlığa bağırıyorlardı. Herkes sokaklara dökülmüştü, bazıları binalardan uzak bir yerde beklemeye başladılar. Bazıları da yıkılan binaların yanı başında ağlayarak yakınlarına sesleniyordu. Depremin haberi birçok şehre, hatta ülkeye yayıldı. İnsanlar ülkenin bir ucundan hiç tanımadıkları insanlara yardım etmek için yola koyuldu. Ailesine, akrabasına yardım etmek için hemen yola çıkanlar vardı. Bazısı da ‘Bu benim de başıma gelebilirdi, elimden ne gelirse yapmaya çalışacağım’ düşüncesindeydi. Bazıları da sabah uyandığında haberlere göz gezdirip hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam etti.

Günler, haftalar süren çalışmalar sonucu güzel haber alanlar oldu. Yakınlarını yetkililerin yardımıyla enkaz altından çıkarabilmişlerdi. Ancak haber bekleyenlerin büyük çoğunluğu bekledikleri haberi alamadı. Bir anlık depremin etkisi senelerce devam edecekti. Uzakta olan, pek umursamayanlar için pek bir değişiklik olmayacaktı.

Depremden aylar sonra farklı bir bölgede sabahın ilk ışıklarıyla gün başlamıştı. Hasan evinde kardeşleriyle oynuyor, annesi de çocuklarına kahvaltı hazırlıyordu. Uzaktan gelen bir patlama sesiyle bir anda irkildiler. Birkaç dakika sonra daha yakından başka patlama sesi duyuldu. Ne yapacağını bilmeyen aile, bulundukları apartmanın bodrum katına koşarak indiler. Kısa bir süre sonra babaları da yanlarına geldi.

Etraftan aldıkları bilgiye göre artık savaş başlamıştı. Patlama seslerinin kesilmesini bekleyip evlerinden çabucak alabildiklerini aldılar. Birçok insan gibi ülkedeki güvenli sayılabilecek bölgeye doğru göç etmeye başladılar. Bundan sonra nasıl bir hayatın onları beklediğini düşünemiyorlardı. Daha bir sonraki öğünde bile ne yiyeceklerini bilmiyorlardı.

Haftalar sonra ilk yardımlar gelmeye başlamıştı. İnsanlar çadırlarda çok kötü koşullar altında yaşıyorlardı. Yaralıları iyileştirecek doktor ve ekipman yetmiyordu. Hastalıklar artmaya başladı, patlama sıklıkları da artıyordu. Basın mensuplarının kameraları aracılığıyla dünyadan yardım istiyorlardı. 8 milyar insan, 2 milyon insana yeterli yardımı yapamıyordu. İnsanların büyük çoğunluğu her gün ölen çocuklara rağmen bırakın yardımı, işgalci kuvvetlere destekte bulunuyorlardı. Kendi ülkesinde yaşanan felakette yardımcı olanların büyük kısmı, aynı hassasiyeti başka ülkelere göstermiyordu.

İnsan sadece yaşadığı eve baktığında birçok olayı kendisiyle ilgili görür. Mahallesine baktığında tanıdığı birçok insan görür. Ancak mahallesindeki binlerce insandan sadece biridir. Mahallede o gün yaşanan olayların çok azı onunla ilgilidir. İlçesine, iline baktığında ise daha büyük bir kalabalığın parçasıdır. Kendisinin haberi bile olmadığı birçok olay yaşanır. Ülkesine baktığında ise milyonlarca insanın arasında dünyanın sadece kendi etrafında dönmediğini kolaylıkla anlamış olur. Dünyaya uzaydan bakılsa, kişi kendisini küçük bir nokta kadar bile göremez. Haliyle dünyada yaşanılanlar bizden ve yakın çevremizden ibaret değildir.

Yüzlerini görmediğimiz, belki de hayatımız boyunca görmeyeceğimiz, acı çeken insanlar bulunuyor. İbrahim gibi, Hasan gibi genç canların yardıma ihtiyacı oluyor. Bu gerek doğal afet sebebiyle, gerekse de bir grubun canice saldırılarından dolayı oluyor. İnsan, özünde ‘Yardımseverim’ diyorsa bunu davranışlarıyla göstermesi gerekiyor. Bunu da ancak yakın, uzak demeden gerçekten yardıma muhtaç olanlara elinden geleni yaparak gösterebilir. Unutmamalıdır ki benzer olay yarın kendi başına da gelebilir. Ne kadar güvenli bir evde ve ülkede oturduğunu düşünse de işler bir anda değişebilir. İnsan, insan olabilmeyi bilmeli, bildiklerini de hayatına yansıtabilmelidir.