TESELLİNİN BÖYLESİ

Güzel bir Haziran akşamında, balkonda esen meltem rüzgarının keyfini çıkartıyordu Hakan. Eskitilmiş ahşap sehpanın üstündeki varak işlemeli beyaz fincana uzandı. Bol köpüklü sıcacık kahvesini höpürdeterek içmeye başladı. Ablasının yaptığı taze kahvenin kokusu çok hoşuna gitmişti. Bir yandan kahvesini yudumluyor bir yandanda kucağına oturan evin kedisi Portakal’ı seviyordu. Hakan, çok konuşkan, esprili ve çok komik biri olarak bilinirdi etrafında. Ailenin neşe kaynağıydı, çok hareketli ve heyecanlıydı ama sorumluluk almayı pek sevmezdi. Kaç yaşına gelmiş hala evlenmemişti. Odası dağınık, kendisi dağınık ve genelde umursamaz bir tavrı vardı. Buna rağmen ev ahalisi ona genelde kızamazdı. Biri kızacak olsa komik hareketleriyle, sevimli konuşma tarzıyla hemen yumuşatırdı ortamı. O yaz akşamı da böyle bir akşamdı. Hakan, balkon kapısının eşiğinde durmuş komiklikler yapıyor, ev halkını neşelendiriyor, evin içinde kahkahalar birbirine karışıyordu.

Birdenbire karşı binadan gelen bağrışmalarla irkildi ev ahalisi. Ne oldu acaba der gibisinden birbirlerine baktılar. Hakan balkona doğru fırladı hemen ve bu bağrışmaların, karşıdaki apartmandan geldiğini fark etti. Sesler, çocukluk arkadaşı olan Semih’in evinden geliyordu. Semih’le o kadar yakınlardı ki beş yıl önceki düğününde nikah şahitliğini de Hakan yapmıştı. Hızlıca üstünü giyinip, koşarak arkadaşının evine gitti Hakan. İçeriye girdiğinde, Semih sanki delirmiş gibiydi. Öylesine öfkeliydi ki sanki ağzından köpükler çıkıyordu. Üç kişi zor tutuyordu Semih’i, karısına ağzına ne geliyorsa söylüyordu, duvarları yumrukluyordu. ‘‘Ulan yıllardır ne istediysen yaptım. Tatil dedin götürdüm, kaplıca dedin götürdüm. Ne istersen aldım, hiçbir şeyini eksik etmedim. Ne seni ne çocukları kimseye muhtaç etmedim. Bu kadar mı nefret ediyorsun benden he? Boşansaydın benden, keşke çekip vursaydın beni de bunu bana yaşatmasaydın Filiz. Bunu hak edecek ne yaptım lan ben? Söyle ne yaptım? Sen beni nasıl aldatırsın, bunu bana nasıl yaparsın kadın?’’

Hakan, aldatma kelimesini duyana kadar hiçbir şey anlamamıştı. Semih’in son cümlesiyle yere çöktü ve hüngür hüngür ağlamaya başladı. Nasıl olabilirdi böyle bir şey? Aradan bir dakika geçti geçmedi, yerden kalktı ve ‘‘Hayır, hayır. Filiz Yengem öyle şey yapmaz. Saçmalama Semih, ne diyorsun sen oğlum? Ağzından çıkanı kulakların duyuyor mu senin? Ne istiyorsun sen bu kadından? Düpedüz iftira bu. Kandırmışlar seni, sen de mi bu iftiraya ortak oldun?” diye, bağırarak Semih’in üstüne yürüdü. Merak edip toplanan komşular, ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Herkes şaşkınlık içerisindeydi. Bağırıp çağıran Semih’i mi tutsunlar? Yoksa üstüne yürüyen Hakan’ı mı? Semih ve Hakan birbirlerine bağırıyor ve ağlıyorlardı. Diğer yandan Semih’in eşi Filiz’de ağlayarak kendini anlatmaya çalışıyordu.

Bu karmaşanın ortasında Filiz’i komşular evden çıkardı. Çocukları da Hakan’ın annesinin evine götürdüler. Semih ve Hakan baş başa kalmışlardı. Aradan biraz vakit geçmiş, artık sakinleşmişlerdi. Derin bir sessizliğin ardından, Semih başını yerden kaldırmadan eşinin telefonunu Hakan’a uzattı. “Al bak şu telefona öyle şey yapmaz dediğin, yenge dediğin kadının yazışmalarına bir bak.” Telefonda Filiz’in başka biriyle yazışmalarını okuyunca Hakan yıkılıp kaldı. Şaşkınlık içerisindeydi, sabit bir noktaya bakıyordu. Hakan’ın o halini gören Semih yanına gidip ona sarıldı. Saçma bir şekilde bu olayda teselli edilmesi gereken Semih, artık Hakan’ı teselli ediyordu...

Bazı insanlar olayın içerisinde hemen kendilerini kaybederler ve aşırı tepki verirler. Duyguları arttığı için mantıklı düşünemezler. 

Duygularıyla hareket ederler ve doğru karar vermekte zorlanırlar. 

Başkasının yaşadığı olayı, kendisinin başına gelmiş gibi yaşarlar. 

Hatta olayı yaşayandan bile daha çok tepki verebilirler. 

Karşısındaki insan ile anında empati kurabilirler. İnsan elbette başka insanların üzüntülerini, sevinçlerini paylaşabilmeli. Ama olay anında da dışarıdan bir gözle bakıp 

mantıklı çözüm üretebilmeli, 

arkadaşını teselli edebilmeli.