SESİMİ DUYAN VAR MI?

Mutfaktan bağırdı “hadi kapat şu televizyonu, topla şu oyuncaklarını, misafir gelecek. Ay elim yandı, of yetişemiyorum hadi oğlum…” dağılmıştı yine mutfak. Fırındaki yemeğe baktı kıvırcık saçlı kadın ve oğlunun olduğu salona geçti koşa koşa. “Kime diyorum ben, bu ne ya? Kaç defa söyleyeceğim, çabuk, kime diyorum?” sanki onun ağzından çıkan ses dalgaları havada ilerleyemiyor ve oğlunun kulaklarına ulaşamıyordu. Umurunda bile değildi, beş yaşındaki ufaklığın. Salonun ortasında yatmış, televizyondaki çizgi filmi izlemeye devam ediyordu.

O sırada kapı çaldı, kıvırcık saçlı kadın yine bağırdı, “ellerim yağlı Kaan şu kapıyı aç oğlum”. Kapı tekrar çaldı, “oğlum açsana şu kapıyı”. Herhangi bir ayak sesi duymadı ama kapının tekrar çalan sesini duydu. “Ellerim yağlı dedim ya sana” diyordu, mutfaktan hızlıca kapıya doğru giderken. İstifini bile bozmadan televizyon seyretmeye devam ediyordu ufaklık. Kapıyı açtı, gelen kocasıydı, “sen miydin? Anahtarın yok mu senin, açıp girsene” diye çıkıştı adama.

Yoğun günün ardından eve gelen adamın da tadı kaçtı, eşinin bu tavırlarına. Selam bile vermeden odasına geçti. Zaten pek konuşmayı sevmezdi. Hemen ellerini yıkadı, kıyafetlerini çıkardı ve rahat ettiği bol ev kıyafetlerini giydi. Salona doğru yürüdü, belki oğlu ona ilgi gösterir diye, “Kaan” diye seslendi. Ama çocuğun kılı bile kıpırdamadı. Uzandığı yerden hipnotize olmuşçasına televizyon seyretmeye devam ediyordu. Babası koltuğa oturdu ve “oğlum ne izliyorsun, bıkmadın şunlardan” dedi. Telefonunu eline aldı, o da eleştirmesine rağmen oğlunun yaptığı şeyi yapmaya başladı, telefonundan bir şeyler izlemeye koyuldu.

“Yemek hazır, haydi herkes sofraya” diye seslendi kıvırcık saçlı kadın. “Yemeklerinizi koydum, hadi gelin artık.” Bir süre sonra, “ben yemeye başlıyorum, isteyen gelsin istemeyen gelmesin, dizimi kaçıracağım sizin yüzünüzden,” diye bağırdı. Sonunda dayanamayıp salona geldi ve hipnotize olmuş ufaklığı kolundan tuttuğu gibi apar topar mutfağa götürdü. Konuşmayı sevmeyen babada peşlerinden gitti.

Ufaklık tutturdu hemen “çizgi film istiyorum,” diye. Ne de olsa bir şeyler seyretmeden yemek yiyemiyordu. Mutfak masasının dayandığı duvardaki ekran, her zamanki gibi açıktı ve akşam haberleri saatiydi. Kaan’da bulmuştu seyredecek bir şeyler, annesinin telefonundan. Evin babası da yeni çıkan elektrikli arabanın inceleme videosuna dalmıştı.

Sanki ıssız bir adaya düşmüşüz de etrafımızda kimse yokmuş gibi hayatımız.

“Aman canım sen de biz bu halimizden gayet memnunuz” diyebiliriz. Peki neden şikâyet ediyoruz o zaman sürekli aynı şeylerden?

-Kocam benimle hiç ilgilenmiyor?

-Bu çocuğa laf anlatamıyorum ben. Kaç defa söyledim, şu odanın haline bak.

-Bir günde yüzün gülsün be kadın eve geldiğimde.

Tanıdık cümleler değil mi?

Aslında hepimiz içinde bulunduğumuz durumdan rahatsızız ve bu durum değişsin istiyoruz. Ne yapacağımızı bilemediğimiz için de sorun yokmuş gibi davranıyoruz.

Peki sorunu yok saydığımızda, sorun gerçekten yok oluyor mu? Çözülüyor mu kendi kendine?

Hepimiz farkındayız, mutfak tezgâhı üzerinde yıkanmayı bekleyen bulaşıklar gibi sorunlarımız. Biz çözemedikçe daha da karmaşıklaşıyor, daha da çözülemez hale geliyor ve çözme için isteğimiz de azalıyor.

Buna bir dur demenin vakti gelmedi mi? 

Sizce.

Çocuğuma laf dinletebilmenin,

Kocamın ilgisini çekebilmenin,

Karımın bana gülümseyebilmesini sağlayabilmenin,

Kısaca bozulmuş olan ilişkilerimizi toparlamanın vakti geldi de çoktan geçiyor bile.

Peki ama nasıl toparlayabilirim?